Biyoloji Tarihi 
Biyoloji ilkeleriyle ilgili bazi bilgilerin Tarihöncesi'nde ortaya çikmis oldugunu arkeoloji buluntulari ortaya koymustur. Cilalitas Devri'nde, çesitli insan topluluklari tarimi ve bitkilerin tip alaninda kullanimini gelistirmisler, sözgelimi eski Misirlilar, bazi otlari ilaç olarak ve ölülerin mumyalanmasinda kullanmislardir.
Bununla birlikte bir bilim dali olarak biyolojinin ilk gelismeleri, ancak eski Yunan döneminde ortaya çikmistir. Tibbin kurucusu sayilan Hippokrates, tibbin ayri bir bölüm olarak gelismesine büyük katkida bulunmussa da, biyolojinin temel gereçleri olarak gözlem ve çözümlemeyi kurumlastiran, Eflatun'un ögrencisi Aristoteles'tir. Aristoteles'in özellikle üremeye iliskin gözlemleri ve bir siniflandirma sistemiyle ilgili görüsleri önemlidir.
Biyoloji incelemelerinde öncülük daha sonra Roma'ya, ve Iskenderiye'ye geçmis, I.Ö. II. yy. ile I.S. II. yy'a kadar incelemeler özelikle tarim ve tip çevresinde odaklanmistir. Ortaçag'daysa, biyoloji incelemesinde islâm bilginleri öne geçmisler ve eski Yunan metinlerinden ögrendikleri bilgileri gelistirerek, özellikle tip bilimine büyük katkida bulunmuslardir.
Rönesans'la birlikte Avrupa'da, özellikle de Italya, Fransa ve Ispanya'da biyoloji arastirmalari hizla gelismis, XV. ve XVI. yy'larda Leonardo da Vinci ve Micheangelo, güzel sanatlarda kusursuzluga erisme çabalari içinde, son derece usta birer anatomi bilgini haline gelmislerdir. Bu arada, Andreas Vesalius, ögretim gereci olarak ölülerin kesilip incelenmesinden (tesrih) yararlanma uygulamasini baslatmis (Fabrica adli yapitinin 1543'teki basiminda ve 1552'deki ikinci basiminda ayrintili anatomi çizimlerine yer vermistir), XVII. yy'da VVIlliam Harvvey insanda dolasim sistemine iliskin çalismalariyla deneysel yöntemi ve memeliler fizyolojisini baslatmistir.